De pathologie van de prostaatklier, die zich ontwikkelt als gevolg van ontstekingsprocessen daarin, wordt de ziekte genoemd: prostatitis.
Vaker dan anderen komt een infectieuze vorm van prostatitis voor. Een infectie die de prostaat kan aantasten door penetratie vanuit de urethraopening of andere organen en klieren van het urogenitale systeem.
Oorzaken van prostatitis
Elke man die verrast wordt of de onvermijdelijkheid van de ziekte begrijpt als gevolg van een verergering van provocerende factoren, kan het beloop van prostatitis raden.
De prostaatklier is een plaats voor doorvoer van het urethrakanaal, daarom leidt het ontstekingsproces in het zieke orgaan, leidend tot een toename van de structuren ervan, tot verstoring van het legen van de blaas.
Bij het stellen van een diagnose voor verschillende vormen van ontsteking van de prostaatklier wordt een binaire nomenclatuur gebruikt:
- chronisch niet-infectieus;
- chronisch infectieus;
- acuut infectieus;
- acuut niet-infectieus.
Soorten prostatitis worden onder bepaalde omstandigheden veroorzaakt door een complex van provocerende factoren.
De eerste factor die statistisch gezien overheerst onder jonge mannen en mannen die net met pensioen zijn gegaan, zijn infecties die worden overgedragen via een seksuele partner. Seksueel overdraagbare aandoeningen, vooral ziekten die zich in het stadium van symptomatische remissie bevinden, kunnen een latente infectie of prostaatlaesies achterlaten die zelfs na de eliminatie van het infectieuze agens voortschrijden.
Tekenen van prostatitis bij mannen
Het is moeilijk om een infectieuze of niet-infectieuze vorm van prostaatontsteking te diagnosticeren, alleen op basis van de gelijkenis van de symptomen.
Als de volgende tekenen van prostatitis worden gedetecteerd, is het noodzakelijk om een uitgebreide diagnose uit te voeren van methoden voor het identificeren van de ziekte:
- tijdens het legen van de blaas wordt pijn van verschillende aard en intensiteit ervaren, na het plassen voelt de patiënt een branderig gevoel in de urethra;
- lichaamstemperatuur hoger dan normaal;
- het gevoel van onvolledige lediging van de blaas na het einde van het urineren verlaat de zieke man enige tijd niet;
- pijn tijdens de periode tussen frequente toiletbezoeken wordt gevoeld in het perineum, de lies en de buikstreek, weerspiegeld in de benen, billen, bekken en heiligbeen;
- lethargie en malaise.
Een man kan een vermoeden van prostatitis vormen als uit de hele lijst van tekenen en symptomen minstens twee ervan merkbaar worden. Een specifiek teken van het ontstekingsproces in de prostaat is het temperatuurverschil gemeten in verschillende delen van het lichaam. Het patroon van temperatuurveranderingen houdt verband met de lokalisatie van de ontstekingsbron: hoe dichterbij, hoe hoger de temperatuur.
Mogelijke complicaties
Complicaties na prostatitis treden op bij afwezigheid van medische tussenkomst in de loop van de ziekte of bij afwezigheid van een onjuist behandelingsregime.
De medische praktijk toont de meest voorkomende verspreiding na prostatitis:
- gebrek aan erectie en ejaculatie;
- verspreiding van het ontstekingsproces naar nabijgelegen organen van het urogenitale systeem;
- cytologische stoornissen die leiden tot het onvermogen van sperma om eieren te bevruchten;
- verminderd libido;
- mentale en neurotische aandoeningen die de levenskwaliteit en de gezondheid van mannen in het algemeen verminderen.
De penis na prostatitis vermindert sterk zijn vermogen om uit te harden en zich met bloed te vullen. Eventuele seksuele contacten eindigen snel vergeleken met het recente volledige seksuele leven. Niet elk seksueel contact eindigt in een ejaculatie.
Met de ontwikkeling van de laatste verschijnt pijn van scherpe aard, het proces van verstoring van de uitstroom van urine (retentie of incontinentie) dreigt chronisch te worden. De prestaties van een man in een dergelijke toestand zijn twijfelachtig.
De toestand van de man kan alleen normaliseren tijdens langdurig psychologisch werk met de patiënt tegen de achtergrond van medicamenteuze behandeling. Mislukkingen in het seksuele leven verhinderen een verdere wens om het seksuele leven voort te zetten.
Het resultaat van de pathologie is eerstegraads onvruchtbaarheid bij mannen. Bij deze aandoening is het belangrijk om de oorzaak van de onvruchtbaarheid onmiddellijk weg te nemen, omdat tweedegraads onvruchtbaarheid niet met medicijnen kan worden genezen. Een uroloog kan een competente behandeling voorschrijven. Dit is de reden waarom mannen de tekenen van prostatitis niet mogen negeren.
Diagnostiek
Het diagnostisch onderzoeksschema is direct afhankelijk van de klachten en verschijnselen waarmee de patiënt een uroloog of andere arts raadpleegt. Diagnose van prostatitis bij mannen kan zowel thuis als in een medische instelling worden uitgevoerd.
De eerste diagnostische fase is het verzamelen van gegevens voor anamnese. De arts voert een uitwendig onderzoek van de geslachtsorganen uit en luistert naar de klachten van de patiënt. Op basis van de initiële gegevens wordt een schema voor verder diagnostisch onderzoek van de zieke man gebouwd.
In het huidige stadium van de ontwikkeling van de geneeskunde wordt een lijst met vragen opgenomen in een vragenlijst die de patiënt invult voordat hij de spreekkamer bezoekt. Dit bespaart tijd voor patiënt en arts.
De eerste verplichte fase van het onderzoeken van een patiënt met tekenen van prostatitis is een onderzoek van de prostaatklier vanuit het rectum.
De arts bepaalt de mate van vergroting van het ontstoken orgaan, de dichtheid, uniformiteit van consistentie of de aanwezigheid van knooppunten of verdichtingen, en de mate van pijn tijdens palpatie.
Vóór palpatie wordt een klysma van de darmholte uitgevoerd.
Bij afwezigheid van een ontstekingsproces in de prostaat is er geen pijn, maar bij prostatitis kan de intensiteit van de pijn anders zijn en wordt de lokalisatie ervan gevoeld in de lies, het rectum, het perineum en het heiligbeen. In dit geval zijn een aantal procedures, bijvoorbeeld cystografie, gecontra-indiceerd.
Voor microscopisch onderzoek van prostaatsecreties ondergaat de patiënt een prostaatmassage via het rectum.
Als er een wens is om te plassen vóór het einde van de prostaatmassage, kan dit pas worden gedaan als een druppel prostaatsecretie uit de urethrale opening is afgenomen voor analyse.
De procedure eindigt met het passeren van een microscoopglaasje over de opening van de urethra, waarna het uitstrijkje wordt gekleurd en microscopisch wordt geanalyseerd op de volgende parameters:
- aanwezigheid van leukocyten en het tellen van hun aantal;
- hoeveelheid lecithine;
- activiteit van pathogene micro-organismen en hun aanwezigheid.
De detectie van bacteriën in het gezichtsveld van het uitstrijkje duidt op een infectieus type prostatitis.
Het aantal leukocyten in het gezichtsveld van meer dan 2 duidt op een ontstekingsproces in de prostaat. Voor een betrouwbaar resultaat van een microscopisch onderzoek is het noodzakelijk om het monster correct te nemen voor analyse en het preparaat correct te kleuren.
Bovenstaande tests zijn verplicht, aanvullende onderzoeken worden selectief door de arts voorgeschreven, afhankelijk van het vermoeden van de arts over de aard van de ontsteking.
Analyse van urethrale afscheidingen wordt uitgevoerd met een instrument dat lijkt op een katheter. Watten worden over de metalen coating gewikkeld. Voordat u de test uitvoert, mag u gedurende 2-3 uur niet plassen. Anders wordt de microflora weggespoeld naar de externe omgeving. De arts brengt een wattenstaafje ongeveer 4 cm in de opening van de penis en maakt roterende bewegingen. Een uitstrijkje uit de urethra wordt onderzocht op de aanwezigheid van DNA-resten en bacteriën. Urineonderzoek is een manier om bloedcellen op te sporen: rode en witte bloedcellen, eiwitten (normaal afwezig of aanwezig in sporenhoeveelheden).
Als er fouten worden gemaakt bij de analyse van het urethrale uitstrijkje en symptomen van prostatitis, wordt urinecultuur voorgeschreven voor bacteriologische analyse.
Het nadeel van deze methode is het lange wachten op de groei van een kolonie pathogene micro-organismen (tot 1 week).
Het zaaien wordt uitgevoerd met behulp van een vergelijkende methode na het verzamelen van drie porties urine (begin, midden en einde van het legen van de blaas). Een groter aantal pathogene micro-organismen in één van de monsters geeft aanleiding tot de veronderstelling dat dit de belangrijkste infectiebron is. De detectie van bacteriën in het eerste deel van de urine geeft geen aanleiding voor bevestiging van een ontsteking. Het tweede en derde deel van de urine met een overmaat aan gedetecteerde micro-organismen vormen een reden voor het bepalen van de lokalisatie van ontstekingen (respectievelijk in de urethra en de blaas).
De mate van afwijking van de seksuele functie van de norm wordt gecontroleerd door sperma te analyseren op viscositeit en andere fysische en chemische indicatoren van de omgeving, op de activiteit en levensvatbaarheid van mannelijke gameten; een spermogram wordt zelden voorgeschreven.
Echografisch onderzoek verduidelijkt de dichtheid van het zieke orgaan en andere parameters verkregen na een digitaal onderzoek van de prostaat via het rectum.
De prostaatklier wordt op twee manieren bekeken: echografie van het rectum en echografie door de buikholte. Als er een vermoeden bestaat van prostaatadenoom of kanker, kan de arts een aanvullend bloedonderzoek voorschrijven, de zogenaamde PSA-test.
Het monster wordt uit een ader genomen en een bloedtest stelt de aanwezigheid van het PCA-eiwit vast (sluit dit uit), dat voorkomt in kwaadaardige tumoren. Thuis kan een patiënt prostatitis vermoeden op basis van de kleur en troebelheid van de urine en de symptomen van de ziekte.
Hoe thuis te behandelen
Farmaceutische aanbiedingen
Als er tekenen van prostatitis optreden, mogen mannen geen zelfmedicatie gebruiken; de hieronder gepresenteerde medicijnen mogen alleen door een arts worden voorgeschreven.
De geneesmiddelen die worden aangeboden voor de behandeling van prostatitis onderscheiden zich door een verscheidenheid aan vormen en farmaceutische eigenschappen. Vaker dan andere worden zetpillen voorgeschreven voor rectaal gebruik.
De reden voor de keuze van de artsen houdt verband met de nabijheid van de effecten van de componenten van rectale zetpillen en de prostaatklier.
De voorwaarde voor het effectieve effect van de werkzame stof van de zetpillen op orgaanweefsel is dat de patiënt na toediening van het rectale medicijn gedurende 30 minuten in rugligging rust. Zetpillen inactiveren pathogene microflora en hebben een analgetisch effect.
Intramusculaire en intraveneuze injecties dragen bij aan het snelste effect op het zieke orgaan door verspreiding via de bloedbaan.
Direct na het plassen worden instillaties voorgeschreven, gericht op het binnendringen van geneeskrachtige stoffen in de prostaat via de urethrale opening. Het maximale injectievolume is 5 ml.
Tabletvormen voor prostatitis zijn beter bekend als antibiotica, verdeeld in 3 groepen en kunnen met succes omgaan met de mogelijke spectrumdiversiteit van soorten pathogene microflora.
Warme microklysma's met geïnjecteerde stoffen worden 's avonds uitgevoerd. De belangrijkste voorwaarde voor het gebruik van een klysma is de ontoelaatbaarheid van het overbelasten van de klier en het observeren van het temperatuurregime. Verwijst naar traditionele methoden voor de behandeling van prostatitis.
Antibacteriële middelen
Een goed geselecteerd antibioticum is de sleutel tot een succesvolle behandeling van prostatitis. Om een antibioticum te selecteren, wanneer tekenen van prostatitis optreden, is het noodzakelijk om een bacteriële analyse van prostaatafscheidingen (urethra, urine) uit te voeren.
Bij de acute vorm van prostatitis worden breedspectrumantibiotica voorgeschreven:
- Tetracyclines zijn het minst veelzijdig in de diversiteit van pathogene bacteriën;
- Penicillines worden gebruikt voor niet-specifieke microflora, maar ook voor resterende kokkeninfecties na gonorroe. Actief tegen de gespecificeerde pathogene microflora en inactiveert deze met clavulaanzuur;
- Fluorochinolonen hebben het grootste effect op pathogene microflora;
- Cefalosporines zijn het meest effectieve middel om mureïnecelwanden van bacteriën te vernietigen, maar beperkt gebruik gaat gepaard met hoge toxische eigenschappen, waardoor gebruik bij allergische ziekten, meningitis, enz. niet mogelijk is;
- Macroliden hebben de minste toxiciteit van alle antibiotica, maar hun effectiviteit is twijfelachtig.
Medicijnen voor prostatitis thuis voorbereiden
Traditionele methoden die thuis kunnen worden gebruikt, helpen de symptomen en tekenen van prostatitis te verminderen. Maar u moet begrijpen dat ze alleen mogen worden gebruikt in combinatie met moderne medicijnen die door de arts zijn voorgeschreven.
Het sap wordt uit de asperges geperst en de hele dag in onbeperkte hoeveelheden gedronken. De dagelijkse inname van aspergesap mag niet lager zijn dan 0,5 liter als de patiënt een positief resultaat van de behandeling wil merken.
Propolis-kaarsen worden zelf thuis gemaakt. Voor dit doel wordt 40 gram propolis in een glas medische alcohol gegoten, het mengsel wordt opgelost en ingedampt totdat een pasta-consistentie wordt verkregen.
Meng propolispulp en cacaoboter in een verhouding van 1:20, vorm vervolgens zetpillen voor rectale toediening en bewaar ze in de koelkast.
Elke dag moet u 1 zetpil in het rectum plaatsen voordat u naar bed gaat. De cursus wordt gedurende 1 maand voortgezet. Om tekenen van prostatitis te elimineren, wordt de behandeling uitgevoerd in 2-3 kuren, de pauze na de behandeling moet 1 maand zijn.
Bij overgewicht kan de prostaatklier in volume toenemen. Om de prostaatklier terug te brengen naar zijn oorspronkelijke grootte, ondergaan sommige patiënten vasten, waarbij obesitas en prostaathyperplasie verdwijnen.
Als de oorzaken van prostaatvergroting alleen verband houden met het lichaamsgewicht, verdwijnt het probleem, maar het vaststellen van de oorzaken mag niet aan de competentie van de arts worden overgelaten.
Preventieve therapeutische oefeningen
Ontsteking in de prostaat, die wordt gediagnosticeerd door de hierboven beschreven symptomen, wordt het meest effectief geëlimineerd door de gelijktijdige werking van verschillende omgevingsfactoren, waaronder goede voeding en therapeutische oefeningen.
Een goed georganiseerde reeks fysieke oefeningen helpt ernstige ontstekingsprocessen te voorkomen en complicaties na prostatitis te voorkomen.
Een reeks fysieke oefeningen begint zich al effectief te manifesteren met een duur van vijf minuten in de ochtend. Het wordt aanbevolen om meer te bewegen in de vorm van wandelen, zwemmen, paardrijden en skiën.